Sırat

Kara kalpaklı salkımlar büyütüyor
Mermer sütunlara düşen huzme

Bir miğfer yalnız 
Bir miğfer kör
Bir miğferde kırık kemikleriyle
Enrico Dandalo!

Neden miğferler yere düşüyor
Bir karalığa dokunulduğunda
Neden üşüşüyor akçıl kuşlar 
Kurtuba’da bir cami minaresine 

Florinda la Cava‘nın beybabası 
Kimlerle görüşüyor
Çalılar bir böğürtlene eriştiğinde

Bu soruların bir cevabı yok.
Cevabı yok yaldızı dökülmüş
Altın tozlarının
Kimse söyleyemez 
Taş atlarla venedik’e nasıl gidilir

Ama insan
İnsan sürükler yolu

İnsan metro duraklarına abanır
Asitli saçlarıyla yağmura durur

Geçer koridorlardan
Yola çıkan yalnız insandır

İstila eden.

Dört nala atlılarla
Ve sisli arabalarıyla

Yolda düşürülmüş 
Bir akis
Midir yoksa 
Boş miğferlerin kemiksiz
Ruhu

poor Yorick! 
Where be your gibes now? 
 your songs? 

Pr’ythee, Horatio, tell me one thing.

Söyle tekno-ritim danslarını şehrin
Söyle ikinci kemik gibi baş ağrılarını
Söyle otobanları ve roma yollarını
Söyle söyle haçlı seferlerini
Söyle Guadelete’yi
Söyle varmak arzusunu

ki bu

Çıkartır bir hacıyı yola
Sadece yoldur 
Arzunun saldırdığı
Yola revan olmak değilse nedir
Kemale ermek

Karanlık bir taşlıkta
Gecenin güneşleri
Karşılar deniz tuzunu
İşte orada bisiklet seslerinde
Bünye kazanır cırcır böcekleri

Bazen de büyüyüp çocuklar
Yolun kendisi çocuklar
Olabilir 
Yusufçuk 
Otların uçarı kervanları.

Mabed sessizliğinde adımlar
Gecenin yolcuları ve hacılar
Şövalyeler ve akıncılar
Hasta kervanları
Fatihler ve kör istilacılar
Gündüzün patikalarını

Ancak bu sağaltabilir
Yaralanmış olanı
Yola çıkanı

İstila edeni.

Söyle Enrico Dandolo’yu
Söyle diri Endülüs minarelerini
Söyle neden göğse çöreklenir
Binlerce kör bakış
Siler cisminin köşesini

Tazyikinin altında silinmiş gibi eşbâh, 
Bir tozlu kesafetten ibaret bütün elvâh;
Bir tozlu ve heybetli kesafet ki nazarlar

İnsan ölür yol biter
Sonra mezarını kazarlar

What’s that, my lord?