Reddimiras

Buruşuk tenli bir kadın buruyordu
Harmanisinin kollarını
Koşturmakla yorgun ayakları
Sürerdi geceyi
Kendinden uzağa

Onun hiç uykuları olmamıştı
Bin çocuklu gibi emzirmişti
Eline geçen ne varsa
O büyüttü bu odayı
Onun elinde yeşerdi
Balkon köşelerinin
Yeşil ayrıksı otları

Bilmezdi hiç 
Bilemezdi 
Neler oldu
Beş yüz yıl önce
Umrunda da değildi 
Birinci meclis falan

Bir kedi ölüsü gibi
Tarardı sadece
Kocasının yorgun 
Saçlarını

Bir ölü gibi yatardı
Kocası da

Buruşuk tenli bir kadının
Burduğu
Yerlerden doğardı güneş
Oradan gelirdi 
Sabah sütçüleri
Balkabakları
 
Karıştırırdık bazen güneşle
Bir kabağın farkı neydi?

Biz koşardık peşinden
Gözlerimizde mil
Gözlerimiz ancak hissederdi
Tren ve metro raylarına vuran
Bir dümdüz tıngırtıyı
Onu alır tekrar buruştururduk
Bir şeyleri çözer gibi sırlı 
Ellerimizle

Zamkinos derdik tüm bunlar
Ivır zıvır
a paltry thing
Hırsızdık 
Kalpazandık
Değerini düşürürdük
Almak için 
Kadının büyüttüklerini


Reddettik 
Emmedik dedik biz
Kadının göğsünden
Kelekti balkabağı 
Yemedik

Kesik sütlerden yapılı
Tuzsuz peynir ekşitti 
Dedik
Ağzımızı

Temiz sabun kokulu
Ev köşelerinde
Biz yaşamadık

Biz körler ve hırsızlar
Biz gülmeyi sevmeyenler
Biz eliçabuklar
Biz uyuşuklar
Biz sabahı beklemeyenler
Ve biz sürekli koşanlar

İstemedik tüm bunları
Giymezdik asla o harmaniyi
Yırtık pırtık 
Gençlik göğsümüzse ütülüydü
Ellerimiz tırpan gibi
Gönençler getirirdi toprağa

-Hadi lan 
Derdik
Çalık bir şeyler
Gördüğümüzde

Hadi ulan oradan!

Ölü bir meyve ağacını
Tekmelerdik 
Çorak yerler bizden
Çok uzaktı

Bindik sonra o yüksek hızlı peronlara
Ve hiç düşünmeden yaşlı ruhumuzu

Reddettik tüm bunları.

-Gitmeyeceğiz o kesif sisli yere
Hıyar değiliz bu zokayı yutacak kadar

Bir buruşuk tenli kadın 
Sıvıyordu elleriyle sabahı

Onu hızla akan kara bir camdan

        izledik.