Bahar Sevinci

Kuşlar ötüyor
…
Çiçekler açıyor
Her bir rengi dolanmakta doğanın
Uçan kuşlar gibi
Yerin yüzünde
Bir gölde sevinç 
Coşuyor en derin kaynağı
Yaşatan o şeyin
Ve hafif bir rüzgarla
Müjdeleniyor mutluluk vakitlerimiz
Güneş kızıllanıyor
Gün batımlarında
Terk etmeden 
Deniz kenarlarını
Tekrar altın rengi
Almaya gidiyor
Bilmeyiz nereden

bir sülün fikri 
yerleşiyor aklıma
bir sülün ölüsü
bahara bakan bir camda

Yine de yeşildir orman
Yine de karanfiller 
Sümbül kokuları 
Ve ıtır
Taç gibi 
Sokak
 Başlarında 

neden karıştırıyorum 
sümbülle
bir sülün ölüsünü

Ama yok artık
Uçsuz ot 
Sarılığı

Değmez gözlerimize 
Kurşuni bir 
Ten

Sadece çağıltılarıyla
Uzak ırmakların
Elleri
Değer elimize
Bir de arada sırada
Ansızın patlayan
Bir yağmur 
Gök akıncıları

sülündü
ipliklerle bağlayan
bizi 
alacalı şeylere
belki de bundan

onun ölümüyle
yok oldu
bütün bir sema

Hayır 
Mavi kubbe
Tüm sesleriyle
Cıvıldamakta
Beyazlıklar
Uçuşuyor
Bu gök harmonisine
Yere upuzun tarlalar
Uzatıyor
Sesin 
Gölgeleri

ben
unutmam 
her şeye rağmen
kadavrayı
o hatırlatır
bir güz vaktini
yere düşmüş yapraktır
kuş ölüleri

belki bir asker ölüsüdür o
 düşüp 
ensemizi karartan

Kimin umrundaydı ki
Neşeliyse şehir
Karnaval direkleri gibi
Ağaçlar
Gerindiyse Şehre 
Doğru
Trampetler
Çalıyorsa
Zafer takları
Altından
Geçip gidiyorsa 
En büyük
Yenilgimiz

Kimin umrunda olur ki
Bir sülün ölüsü

yüzü ait olduğu yere doğru 

hep yukarda

kıvır kıvır bulut artıkları
kapı duvar ağzında 
bir cenaze merasimi gibi
çevresinde 

Göründüğünde
Tomurcuklar
Bir çiçek arzusu 
Dışında
Ne 
Hatırlarız sanki
Ne 
Kalmıştır
Bize
Ölümden
Darbelerden
Devrimlerden
Sadece doyurgan 
Doğa
Ve eteklerinde
Neşeli b-
iz

bir yerde sırt üstü düşmüş 
o sessizlikten
o bir iç söz gibi çehremizi saran
o en eski yarimizden
bize ne

bize ne bir gündüz ışığına uzanmış
bir sülün cesedinden?

SÜLÜN