Savaşa Davet

Gördüm.
tamtamlarla geleni
bana göre değildi bu
çalparaydı 
davuldu
sesini şakaklarımda
duyardım
bir akım gibi
yayılırdı vücuduma

hayır

dönecektim
cüsseli bir zırh 
kuşanıp
yok edecektim
bütün o zil seslerini
o dolanan elektron
damarlarını


yok edecektim.
geriye dönerek


Geriye dönmek mi
hayır
ne mavi ışıklarına ekranların
ne o makine gölgelerine
ne de kaba saba zırhlarına
dönüş yok 
göğsümüz kabarık değil
önümüze çıkan zakkumlara
bakmıyoruz bile
ne de o pagan esintisi vurabilir
başımıza pan’ın 
varsa uzandığımız kırlarında

ne de haşyet 
bir öğlen sonrasında

ırmak gördüğümüzde
 önce sakin bir kalbe dönüyoruz
devingen bir yüreğe değil
yine de parıltılar şavkıyor
bir gece ortasında yıldırım gibi
orada gördüğümüz 
bizden başkası değil
sonra aniden kaybolan 
tekrar görünür olmayı bekleyen
yine biziz

savaşmıyoruz 
savaşamıyoruz 
çimentoya yetmiyor 
cılız bir yumruk

bir yumruk dedikçe büyüyen
yalnız bir karmaşa
çığ deyince 
devrilmiyor koca bir dağın etekleri
savaş deyince 
barut kokuları 
gelmiyor burnumuza

bir arzu sadece
dedikçe büyüyen
sakin bir ada
bizden bahsedilince

gökler denince
deniz 

ve dönmek
hayır
bu olmayacak.

Kaçarsak 
vurulmayacağız
biliyoruz
ilerlersek
 ölüm 
beklemeyecek 

biz yine de dönüp
 ilerlemeyeceğiz
çünkü geri dönersek
beklediğimiz 
bize doğru gelen
fırtına 
es geçecek bizi
lear kadar bile deliremeyeceğiz

ilerlersek 
aydınlık geride kalacak
belki bir daha asla
güneş görmeyecek
kararan yerlerimiz

bir daha asla 
aklımıza gelmeyecek
sakin bir göl kenarı

çökük avurdumuzda
tarih bir kalıntı olarak
yaşayacak.

bekleyeceğiz
oyuk birer adamlar
olana dek 
   dalgalar bekleyeceğiz
boşluklarımız için

belki dalga 
biz dolunca yok olacak
belki serinlik
artık bir şeyleri
harekete geçiremeyecek

biz kendimizi gördüğümüz zaman
o parlama anında

tekrar kaybolmayacağız
elektronik aksam her gün
bir meme gibi emdiğimiz
sütten kesilecek

naftalin kokularını
artık duymayacağız 

makine çarkları
gölgesini kaybedecek

biz beklediğimizde

yalın ayaklarımız
taşlıkta
belirecek.