Piçin Ölümü

                                                                                                                                                        Faruk Nafiz Çamlıbel'e

Tenim dağınık
otlar demeti
                        sarı

arkama teneke bağlayıp
gezdiriyor 
beni

piçliğim.


Bir yere 
şıngırtılarla giriyorum
bir yere girdiğimde
en rüzgarlı ses
kısılıyor
en derin duyan kulak
sağır oluyor

ben bir yere girdiğimde
çoraklık da getiriyorum

bir çocuk düşüyor 
ardımdan gelen
tenekemin peşine

işte ırmak! 
  hayır
işte piçliği geliyor
ardından
diye bağırıyor 
nesebi belli 
şerefli çocuk


soyum arık
sokaklara kırlara gider gibi
gidiyorum çünkü

derlediğim çiçekler 
hep ölü
hep piç doğuyor
doğurttuğum buzağı

sokaklara giriyorum
neftî bir şeyler koparmaya
kurum kusan fabrikalar gibi
her yoluşumda o çelikten otları
bir kır ve bir öğle sonrasını
yok ediyor

piçliğim.


Lag of a brother? Why bastard? wherefore base?

Neden geri duracakmışım
beni görünce coşmuyor mu
soysuz ve sonsuz
 dağ mantarları
yayılıp istila etmiyor mu
çayırları ısırgan otları

ben geçerken 
dikelmiyor mu
en kambur bel

parmak ısırtıyorum
  tabiatın en soylularına
atlar beni görünce yellerini
güzel kızlar gibi rüzgarlara salıyorlar


doğurttuğum buzağı
piçse de serpilecek 

çelikten otlar yolduğum
çelenk gibi konacak alnıma
ve bir anıt gibi bembeyaz
açığa vuracak

piçliğimi.


I grow; I prosper:
stand up for bastards!

Şanmış şerefmiş
biter
şehrin ışıklarıymış şehirmiş
siktir!

en berrak suyu bulandıran o şey
en temiz dağ gölgelerini harlayan
o şey

piçliğim.


Yok edecek
kendimi bile

ben gidince artık ışımayacak
gözümün haresi neonlar

üstümde sağır ve dilsiz
uçucu akpak bir mezar.