lütfen kalk!

ismim savaştan geliyor
er meydanında tüfek ve kılıç sesini yansıtıyor kulaklarda
oysa ben bir pat duysam yakınımda
veya kokusunu alsam barutun
bacımın kulaklarını kapatmak için sefer oluyorum her defasında
bu muymuş diyecekler adını cenk etmekten alan kişi
bu muymuş savaş çıkmasın diye sürekli
kınında kılıç tutmayan cengaver
hayır değilim
hep başkası daha önemli benim için
ur mu çıkmış ciğerinde banane diyemezsin
adın esma olmasa da
baban bir paşanın atını mahmuzlamasa da
sen kendir kızısın
kara bir sakızı merhem edersin yaraya
yahut
gövdeni siper edersin ki takla atmasın araba
düşmesin diye boş bir tarlaya
taka tuka kata

çarşıdan geçerken uğradım demek
yetmez bilmeyene hasreti
asla yıkılmam benden öncekiler de yıkılmadı diyemezsin sofrada
usulca içerken ayran aşını
gözünden tuz ekleyemezsin ne büyük saygısızlık
şamatalı şölenlerden tek geçilir
tek ağlanır acının kıyısında
katmerlenir mi özlem bilmem
danışmam ram pa pa pam insanlara onurumu
neredeyse yalnızlık
orada yalpak ayaklarım, geç kalmış gençliğim
dik ve sert durur
babalar iz taşır babalarından
evlatlara yalnızca acı kalır

yer ve gök birleşir elbet birleşeceği gün
herkes ölür meryem oğlu yaşar bir tek