Dulce et Decorum Est

Gas! GAS! Quick, boys!—


düşmanımı karşıma alıyorum
pezevenk! alçak! çık karşıma!

karşıma çık da
şu hardal gazı
bir dağılsın 
dağda yayılan
 	sis sandığım
bu bunaltı
meğer bizi öldürmeye
atılan bir gazmış

karşıma çık 
 puşt!
seni gövdende hele bir göreyim

senin gövdenden göreyim
arkanda gizlenen
ölü dostlarımı.

Sen 
onların yürümüş halisin

sen olmadan 
ne bu sis dağılır
ne de ben 
kendimi görebilirim.

Ya rab!
beni neden sürdün
dostlarımın yanından
neden erinç getirmiyor artık
bastığım adımlar toprağa

nereye bassam orada
ölümü buluyorum demişti
gılgamış

ben nereye bassam ölüm
gelmiyor
nereye bassam dirim
oradan çekiliyor

 bense yok olmuyorum

Ben
                                       binlerce ekinin katili
varıp bir fabrikaya 
bir elektronik dükkanına giriyorum

çünkü ben bu halimle
lokman’ın tam tersiyim 
nerede sağaltıcı bir şey varsa
oraya kurum getiriyorum

nerede yalnızım diyorsam
düşmanım düşüyor peşime:
-yaşayacaksın
yaşa!
tekrar tekrar tekrar
aynı güne karşı bakacaksın
hep aynı adımlarla
yürüyeceksin toprakta!

-Hayır.
Öldür beni.

bana en iyi adları
 biçebilen düşmanım
öldür beni.

-Katil! cani! ölmeyeceksin
acı çekmelisin
tekrar dostlarının yanına
gideceksin

tekrar ve tekrar gömmelisin onları.

Bu bunaltı bu sarılık
benden geliyor mutlaka
dostlarımı
beni andırdıkları 
gün
 öldürdüğümde
  
neden ben de gitmedim
ya rab!

neden bu dağda
bu sırla ve düşmanımla
ebediyen
yapayalnız kaldım?