Biz Dikkinler

Gece en yanılgısız verilişindir sana
           				-Eren D.	
bunları kim umursar 
kim bekler gün ışığını 
gecenin örtüsünü 
üzerime almışsam

orada sakin durur 
ve kendime katlanırım
katlandıkça katmerlenir
benliğimin katmanları

ve uyku bir düşman gibi
yanımda tuttuğum 
hatırlatır bana
neyden uzak olduğumu

O soft embalmer of the still midnight

çünkü ben geceyi
  kefenlemem geceden
günün borazanları çağırır beni
ardından cenazemi yürütürüm

herkesin ayçiçeği bellenip
güneşe döndüğü yerde
başlar benim metanetim.

-Hayır.
sen yalnız olmaklığı
geceye yaydıysan
geceyi muteber kılmaz bu

gergef olup esnetince kendini
   çerçeve-perest mi olunacak?

orada büyümez ki çimlerde çiğ
arılar doğayı emmeye gitmez 
değirmen dönmez
fabrika tütmez orada
buğdaylar tırpanlara 
salmazlar başlarını
ayık olan yenilir geceleri
sarhoş olup uyuyana

orada yalnızca bekleyiş
karanlık– yalnız ve sessiz
buna fakat
   sükûnet denemez
çünkü bir yaz öğlesi
kıyıya bizi almaya gelen deniz
bize kendini gerçek 
   bir sulh olarak sunar
orada karanlığın gizi yoktur
yalnızca ışıltıların oynaklığı 
  bizi kımıldatır
yalnızca yosun kokuları– parlak 
  bize güneşi hatırlatır

gece ancak rahminde besleyebilir
sabahın tomurcuklarını

eğer karanlıkta bekliyorsak
doğmak içindir bu
basit ve klişe– sıradan
yine de en kadim hakikat:
doğmak serpilmek ölmek

yakılan bir ateşte
bir mumda bir sobada
floresan lambalarda dahi
ipin ucu saklı değil midir ki
ona tutunarak fecre yamanırız

uykumuzda kefenleriz 
   mefhum olanı
sabahın borazanları 
bir cenaze çanı değildir
borazanlarla öttürülür 
gümbür gümbür gelen
çıtırtı fısıltı esinti
gürbüz bir bağırış

neredeyse bunlar
lanet olamaz
orada ancak orada
bir şeyler derilebilir
ve geceye yalnız
    bir narcissus 
bakar kendine aşık olarak

bizse çevirir başımızı
daha görkemli olanda
ararız kendimizi

tüm bunlara oyuk demek?
muzafferlik bekleyen yok ışıktan
    ışık– muzafferlik akıncısı
nalların şıkırtısını duymuyor musun
tan yeri titretmiyor mu 
toprağın altını
ve bir solucan kımıl kımıl
uzatmıyor mu başını

yokluk– gecenin bir sanrısı
   kibirli bir bekleyiş
bunlarla dolmayı beklemek
çünkü yine sen dolduruyorsun
karanlığın imgesiyle seni
boşlukların gözesine sızan
   yine sensin

büyütülmüş metal aynalarda
   ama puslanmış bakılmaktan
gergin adalelerini izliyorsun
   parlatıp bir düşünceyi
kırkpınar güreşçisi gibi
bir roma gladyatörüsün yahut
sürünüyorsun bunu üstüne
şimdiyse belirmeye hazırsın

İŞTE SEN!
gecenin savaşçısı!
gündüzün kefencisi!
le poète maudit
mon frère!

kaçıl ve savrul!
çıkıyorum karşına
yanık bir ten
bozuk ve çarpık
        ama apaçık
bedenimle

sana bir ayna tutup
 getiriyorum
arı ve sancısız güneşi

perdeni aç!