GRES YAĞI

I.
Düşünüyor düşünüyor düşünüyor
buradan çıkmalı burayı terk etmeli
burayı yakıp yıkmalı atıl bırakmalı
çünkü çöl yok çölü kendi yapmazsa
talan olmazsa yıkım oluşmazsa
nasıl mahrumiyet kapısına dayanacak
tık tık ve tak takla gelmez bu
ne zaman ses kesilir
oradan anlaşılır sundurmadaki
çıldırtan delirten parçalayan
yola çıkartan
sessizlik.

ve nasıl çıkacak buradan
 kendi kurduğu 
göğe karşı 
bir ayaklanış
bir ayakta durma olan
bir ağız açıklığı gibi
yutan çiğneyen havayı
avurtunda döndüren kusan 
buradan

nasıl çıkacak?

II.
Çıt yok.
çıt yok.
gündüzü boğazladı.
çünkü gün güzeldir
güzeldir öğlen sonrası
ışık mazgallara vurup
onu hapsettiğinde

düşünür
çölü ve evi
bu zıtlığı.

buradan çıkmalı
ve en ev olmayan yere
en boşluğa en sıcağa
en gölgesiz yere 
        varmalı
varmalı varmalı ama
nasıl yıkacak burayı?

III.
Buraya öylesine kurmadı
evini
geldiğinde toprakta
bembeyaz kemikler buldu
üzerinden yalımların
sellerin ve toprağın geçtiği
yine de kararmış bulmadı onları

bir elmas gibi büzüşüp
sıkışıp kendilerine dönmüşlerdi
parıltı kazanmışlardı
o kas liflerini 
en genç anları
taşıyan
organik mimari
o kırılgan yapı

bir kırılmazlığa nasıl
varabilirdi
nasıl ak bir süt gibi
sağmıştı toprak bunları
ilkin buna şaşırmıştı

ve sonra boş bakan 
bir göz çukurunu düşündü

kol ayak belki göğüs
tamam. afilli
parlaksa parlak
üzerine kas giydirebilir
şipşak zihninden
dayanıklı ve antika

ama göz çukuru
yitmiş bir yıldızdan
başka neydi ki?

soğuk bir feza kumaşı
bunu üstüne giyerek
buraya kurmuştu evini

yıkılmazlığın boşluğu
göğse bitişik kafatası 
ve berkitilmiş bir ev.

gündüzü boğazladı.

IV.

Fakat hırıltılardan
bir yıkım gelmedi–
bir ölü vurmadı–
ancak kanayarak
morarmış
 bir yarıölü beden
uzandı yanıma
akşam öncesiydi 

kısılmış borularda
havayı çırpan sesler
sesler çıkmıyor aklımdan:

çıkmam lazım
gitmem lazım

-ya gideceğin yol?
ya izbelik ya korku

gidersem yol
önümde açılacak

korkmayacağım
çünkü– 

-ya evin ya düşündüklerin?

evimi bırakmak
işte yegane arzum
ve düşüncem

evimi bırakacağım
çünkü–

-ya sessizlik ya çöl?

çöle vardığımda
her şey susacak

ben 
çünkü–


V.
Gündüzü boğazladı.

ve kapkara buldu kendini
ilkin kendi küçük
tutan tanıyan 
ellerini hatırladı
sonra her şeyi-
her şeyi getiren
o ilk eli

yalnız başına doğru gidip gelmiş
o çorak serap

neden çıkmıyordu buradan
neden işlemiyor elleri neden

neden ilk çarkı takılı
yoz bir makine gibi
fokurdayan ısınan

fakat paslı buldu kendini?


VI.
Boya.
her şeye
nüfuz ediyorum

benle boyanıyor
yedi iklim

yılanda süregelen
sarmaşık pul

karakeçinin 
koyuluğu

hatta evet
alçı ve sıvada
ben beliriyorum
koyu ve açık
canlı ve soluk

ve çöl
oraya akarsam
demini bulacak 
zerrelerim

partiküllerim 
bitmez bir simya ile
altına boyanacak

oraya vardığımda
paletim tamamlanacak

fakat önce
çıkmalıyım buradan

VII.
Çıkamazdı gidemezdi
buradan giderse
belki kemikleri unuturdu
bu ona yıldızları unuttururdu
sonra belki ölmeyi 

hem çöle varsa
sadece uçsuz bucaksızlık
saldıracaktı üstüne

nasıl düşünecekti
karakeçiyi yılanı
niye unutsun evini

paslıysa makine
yine de onundu
pasına alışmıştı

ya çözünürse pas 
ya giderse ya ilerlerse
nereye devinecekti
bir uçurum düşündü
uçsuz bir yarık
sonra da düştüğünü

bırak paslı kalsın
bırak düşüneyim
o göz çukurunu
bırak çölü rengi bırak!

hem yola çıkmak–
Haha!
çöle gitmek
ne kadar sıradan.

bir çıksam buradan–