Yapımın Anatomisi

I.
kalımsız adamlarız biz
gün artıkları

yine de geldik
ve bir çınar diktik buraya

ne gölgesi için
ne de hışırtısı 
bizi avutsun diye

bize ne yapabilirdi
rüzgarın gizli saklı
birlikteliği 
o geniş yayılan
 kaplayan dallarıyla

gökyüzünü ayrıntılandıran
bu çınar

neyimize yarardı?

bir çınar diktik
yalnız
bir çınar için
bizden sonra 
bir çınar 
olarak bilinsin

geçenler
işte bir çınar! 
desin 

ii.
bize adlar verilmişti
bunu unutmadık

her ekmek yiyişimizde
adlarla bulduk kendimizi

başak ve toprak 
hep bizimleydi

her tanıyan elde 
her görüşümüzde
rahmetle ağartılırdı göğsümüz 

tutar bir öğlen sonrasına
selamet denirdi
esenlikle gelirdi üstümüze
güneşin tozutan atları

iii.
yine de hınçla doluysak
bu bize saldıran
kara’lığadır

çünkü ilkin
adlarla uğraşırken
kimsenin aklına gelmezdi
bunları böylesine koyultmak

adların kendisi varken
kimin aklına gelirdi
kanıt istemek

kimin aklına gelirdi
getirmek
dünyaya ben diye
bir kanıt

hınçla doluyuz
çünkü her şey
böyle başladı

başlamak yoktu 
bundan önce.

iv.
şimdi nereye baksak
saldırılıyor bize
bir özsu hücum ediyor
kılcallarına çınarın
toprağı yararak
ilerliyor kör bir solucan

güneşin esenliği
kılıç çalıyor üstümüze
eğer başbaşa kalırsak

bir aslan atlıyorsa 
ceylanın üstüne
korkuyla doluyoruz

kurt uluması 
hangi muhkem odalarda
olsak bile 
pıstırıyor bizi

çünkü atlayabilir üstümüze
yarabilir hücum edebilir
pıstırıp yakabilir bizi

bizi yok edebilir
bu ortaya atılan 
kibirli ispat

iv.
ama hayır.
görüyoruz

kabaran dalgalar gibi
coşkun bir aynılıkla
her şeyi karan yığını

her şeyi karan ve karartanı

dünyanın aydınlığı süpürülüyor
görüyoruz saçı kapkaraları

onlar ki 
hiç gün görmemiş
gün nedir bilmezler

gün gösterilse saydam bedenleri
ışık olup yok olur

bağırılıyor duyuyoruz
getirdiğimiz
aydınlatan değil

adların sessizliği
değil

vakur değiliz artık

sırtımızda
kendi harlı alevlerimiz
bağırıyoruz.

fakat bu ses
bu iğrenç tıngırtı

bu debdebe
nasıl oluyor da
sürüklüyor tabiatı
nasıl deviniyor çarklar
uçucu ve komik bir gazla

bir el nasıl da kazıyor
kendini taşlara

nasıl da yayıyor 
bedenini uzaklara

ve biz
 nasıl unuttuk
öncesini?

hatırlamaktan başka öncesini
bundan başka insanlığımız kalmadı

ilk adları biçeni
ilk çınarı dikeni
öğreteni

bizeyse ilk kalımsızlık öğretildi
geri kalan her şeyi sildi bu.