Siberpunk

trafik ışıkları
uzuyor asfaltta
üstte su lekesi
emilmiş betonla

yolda yürürdü
on yıl önce
yahut şimdi
baştanbaşa
değişim
burası
yoktu
şimdi var

yarın olmayacak.

sen olacak mısın
seni sen yapan şey ne
önce bunu sorarak başlamak
her zaman klişe
her zaman bir geçiştirmedir

sana katmak istemediğin şey ne
negatif bir yaklaşım fakat
dışarıda kalan ne çok şey var
elbet eksilterek başlar bir heykel
her yontmada amip ayakların uzanır
sana dair olana
emmek için artmak için kendinde

– katılıyorum çevreye doğru
ilkin değiştirerek değişerek
transplantation. nakil
oradan alıp buraya devretmek
fakat neyi

neon lambada reklam
yapay zekaya dair
bunu ekliyorum kendime

ustalığım tam burada zanaatım
kendimi aşma teşebessüm
tam burada başlıyor
çünkü bana verilmiş olanı
reddederek çıkıyorum yola

bana su veren eli tutup
yüzüne bakıyorum önce
suyu içmeden
kırılsam da susuzluktan

bu boyutsuz ışığa baktığımda
soyutluyorum yontuyorum onu
enginar yaprakları gibi özüne inmeye
kalbini yemeye

kim verdi bunu kim durup dururken
kim o kim yaptı bunu kim

kendim üzerine düşünmeden
başıma kakma bir yapaylık
öneren silikon el

seni dışımda bırakıyorum

seni çeken bu şey ne bu burgaç
yağmur fırtınasında parıldayan şey ne
hayır kırlara dönmek değil bu
karanlık bir şırıltı dinlemek değil

eğer lacivertse yağmur
eline düşen kirli iz
koşup kaçmak değil

ize dokunmak izi çevirmek
bu prizmaya aitsin en sonunda

tersine sokup beyazı bulmak
işte!
heykeltıraşlık

yapılmış olanı çevirmek döndürmek
kendine yönlendirip nakletmek

fakat atonal bir döngüde deveran ediyor
transhumanist yaklaşım ve sibernetik ağlar
geribildirimde yönetilen bir sistem

organın yok
eşiği atladığında
yeni bir uzuv
tayin ediliyor
algoritmalarla

bir bağıntısın
önden belirlenmiş antiorganik bir sığıntı

soruyorsun yine
sen bundan fazla neysin ki
bir bildirim döngüsünden
bir veriden bir veri merkezinden
ki uzun namlulu silahlarla korunur
veri kümen
ve anorganik bir hafıza

bunu dışarıda bırakmaya
hazır mısın
bağlamda tahmin edilmeyi
olasılık teoremlerini

hatırla.

yazın baharın yaptıklarını
hep koca bir incir ağacı
salınıyor rüzgarlı bir akşamüstünde
yolda yürüyenler elini atıyor
henüz olmakta olan incir sütüne

eksildiğimde kalan tek cevher bu
ve birkaç mor üzüm çöpü toprakta

tamamsın
sadece birkaç an daha.