son sahne

bozgun bir gök yaklaşıyor şehre
akşamın getirdiği hüzün
hüznün giderdiği keder, kederin getirdiği dumur
dumurun yanıbaşında bizi bekleyen yaşam
gerçeğin önemi yola çıkınca başlıyor odena
bitiremediğimiz filmlerin jeneriği çıkıyor sahneye
sahne bizim değildir, bulutlar senin
gömdüğümüz kuşların hengamesidir yerin

başlamak bitirmekse bittik başladığımızdan
öldük, öldüm, öldün de dünya çıkmadı ağzımızdan
küheylan deh dedi sen koştun
koşma odena koşma
kaçacağımız şeyler daha hızlı yaramızdan

şimdi olsa savaşlar an ana sığmaz
mermi sesi ağrı yapar başımda
kılıçlar pas tutar kınında
çıkalım meydana da bitsin bu yakarışlar
en güzel şarkını söyle odena hayatın nakaratı fazla arabesk
sen söylemezsin, ben söyleyemem teyzem çokça ağlar

bin oku durdurabilir bir kalkan
sen zihnime işlenmiş ursun odena
rüyayım deyip gezme gerçeksin sen
kırk suyla yıkanmış tenin gerçek
gerçek dünyayı sırtüstü bırakıp gittiğinden
sığmıyor şarkılar kulağına

bense gençtim
yaşamama ve ölmeme sebep bunu gördü zabitler
doğduysam haktan dedim
doyduysam anadan
yaşıyorsak gayriihtiyari var olmaktan