üzerimizde dikişi sökülmüş terzi kırıntıları
altımızda gül yapraklarından bir asfalt
gün daha yeni başlıyor
ben niçin hemen gece oluyorum
sırtımı dayadığım dağların şüphesi ele veriyor
ordusuz girdiğim savaşlardaki ganimeti
mahirim bulaştığım her kargaşada dibi görmeye
teyit ve telkin edilmiş yaşamların gölgesinde yaktığım ateşin
kavruk, bitap ışığında nefes almanın acısında
ayın hem har hem yar olduğunu bildim
mayhoş yahut çarpık atılmış adımların yüzü suyu hürmetine
rahim’den rahm diledim
ayyuka çıktı inşirahtan
bunu ben değil kargaşam istedi
girerim dedim ve girdim savaşlarına
göğsümdeki uru ok saydım yayıma
merhametten dikilmiş ribası üstüme hak gördüm
korktuğum her an önce annemin
sonra senin dizine sığındım rabbim
eve telaşsız girebilmenin hevesini kendime şiar edindim
şarkının sesini önce kalbimde sonra kulağımda bitirdim
alın dedim bu ellerimi
söktüğüm nakışın haddi kendi ömrüm kadardır
ne yıldızlı bir gecedir ardakalan
ne de saksı da bir bukle çiçek
kesik kulakla saf bir acıdır
hayattan bana kalan
ayın hem har hem yâr olduğunu bildim
Yorum bırakın