GÂYEM

Kişi, canına katlanarak can kıvrımlarını yoklayabilmişse -kendisi istemese bile- hayretlik bir marifeti doğurur: İşte şair! Şairden beklentim, yaşayışa karşı takınılan kuşbakışı tasnifçilik tavrını yakması. Canını dürüstlükle yoklayabilmiş birisi, kendi canında, aşağı gördüğünden bin beter bir aşağılık, yüce gördüğünden de bin bihter bir yücelik barındığını göreceğinden bütün canları öz canı bilir. Yaratışınız, kendinizi ayıltıcı bir faaliyete dönüşmüyorsa ne demeye yaratıyorsunuz? Yaratılarınız, anadilinizinle birlikte bir ‘loji’nin meselesi kalacak. Halbuki bizler zaten yaratışlarımızla varolmaktayızdır, eylemlerimizle yarattığımızsa bizzat yaşayışımızdır. Ben de yaşayışımı her defasında bir başka surette yaratarak var kılıyor ve varoluşuma tanıklık ederek onu hatırlıyorum. Sonuçta her kim ki sanatkarsa işi de yaratınıştan (kendini-yaratış, self-creation) ibarettir.